Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το timing είναι τα πάντα. Όταν χάνεται ο συγχρονισμός, χάνεται και η ουσία. Η πολυαναμενόμενη συνάντηση της Τρίτης στο Μέγαρο Μαξίμου, μεταξύ του Πρωθυπουργού και των εκπροσώπων των αγροτών, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια τέτοια περίπτωση ασυγχρόνιστου διαλόγου.
Η είδηση της ελληνικής θετικής ψήφου στη συμφωνία ΕΕ-Μερκοσούρ, η οποία ήρθε λίγα μόλις 24ωρα πριν το κρίσιμο ραντεβού, αλλάζει δραματικά την ατζέντα. Δημιουργεί ένα τετελεσμένο γεγονός (fait accompli) που ναρκοθετεί τη βάση της συζήτησης.
Η απώλεια του διαπραγματευτικού «όπλου»
Οι αγρότες προσέρχονται στο τραπέζι έχοντας ως κορυφαίο αίτημα την προστασία από τον αθέμιτο ανταγωνισμό της Λατινικής Αμερικής. Ζητούσαν το «όπλο» του βέτο ή της καταψήφισης. Από τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση συναίνεσε ήδη σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το αίτημα αυτό καθίσταται κενό περιεχομένου. Η συζήτηση της Τρίτης, συνεπώς, δεν θα είναι μια διαπραγμάτευση για το μέλλον της ευρωπαϊκής αγροτικής πολιτικής, αλλά μια διαδικασία διαχείρισης των συνεπειών μιας ειλημμένης απόφασης.
Η ασύμμετρη ανταλλαγή
Εδώ εντοπίζεται και η πολιτική «παγίδα». Η κυβέρνηση, έχοντας κλείσει το κεφάλαιο «Μερκοσούρ», αναμένεται να μεταθέσει το βάρος στα μέτρα εσωτερικής ανακούφισης. Κόστος ενέργειας, πετρέλαιο, μικροβελτιώσεις. Επιχειρείται, ουσιαστικά, μια ασύμμετρη ανταλλαγή. Η μόνιμη, δομική αλλαγή που φέρνει η απελευθέρωση των εισαγωγών, «ανταλλάσσεται» με προσωρινά μέτρα ταμειακής διευκόλυνσης (ρεύμα). Το στρατηγικό ζήτημα υποβαθμίζεται σε λογιστικό.
Η ιδιαιτερότητα της Θεσσαλίας
Για τον Θεσσαλό παραγωγό, ωστόσο, η εξίσωση είναι ακόμη πιο άνιση. Η συζήτηση για διεθνείς εμπορικές συμφωνίες φαντάζει πολυτέλεια, όταν η παραγωγική βάση είναι ακόμα θαμμένη στη λάσπη του «Daniel». Δύο χρόνια μετά την καταστροφή, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η τιμή της κιλοβατώρας, αλλά η ίδια η δυνατότητα καλλιέργειας. Η κυβέρνηση καλείται να εξηγήσει πώς μια περιοχή με κατεστραμμένες υποδομές και ακαλλιέργητα εδάφη θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τα προϊόντα μαζικής παραγωγής της Νότιας Αμερικής, ακόμα και με φθηνότερο ρεύμα.
Την Τρίτη στο Μαξίμου, οι αγρότες δεν πάνε για να αποτρέψουν το «κακό», καθώς αυτό θεσμικά δρομολογήθηκε. Πάνε για να δουν αν η κυβέρνηση έχει κατανοήσει ότι χωρίς γενναία, «ζεστή» χρηματοδότηση και πραγματικό σχέδιο ανασυγκρότησης, η ελληνική ύπαιθρος δεν απειλείται απλώς από τη Μερκοσούρ, αλλά από την πλήρη ερήμωση. Κι αυτό δεν λύνεται με επικοινωνιακούς χειρισμούς.
