Ο απλός οδηγός για να καταλάβετε γιατί καίγεται η Ευρώπη (και η Θεσσαλία)
Τις τελευταίες ώρες, η λέξη «Μερκοσούρ» ακούγεται παντού.
Τρακτέρ κλείνουν δρόμους, αγρότες στήνουν μπλόκα σε όλη την Ευρώπη, κυβερνήσεις συγκρούονται και παραγωγοί μιλούν ανοιχτά για «ταφόπλακα».
Τι είναι όμως αυτή η συμφωνία που άναψε φωτιές από τη Γαλλία και την Πολωνία μέχρι την Ελλάδα; Και γιατί αφορά άμεσα το τραπέζι, την τσέπη και το μέλλον της ελληνικής – και θεσσαλικής – αγροτιάς;
Το TrikalaNews ανοίγει τον φάκελο και εξηγεί απλά και καθαρά τι ακριβώς συμβαίνει.
1. Τι σημαίνει η λέξη «Μερκοσούρ»;
Η λέξη Mercosur (Μερκοσούρ) είναι συντομογραφία του ισπανικού Mercado Común del Sur, δηλαδή «Κοινή Αγορά του Νότου».
Με απλά λόγια, πρόκειται για κάτι αντίστοιχο με μια Ευρωπαϊκή Ένωση της Νότιας Αμερικής.
Μέλη της είναι:
- η Βραζιλία
- η Αργεντινή
- η Παραγουάη
- η Ουρουγουάη
- και πλέον η Βολιβία
Μιλάμε για μια τεράστια οικονομική ζώνη, με σχεδόν 300 εκατομμύρια καταναλωτές και ισχυρό αγροτικό και βιομηχανικό αποτύπωμα.
2. Το «deal»: Αυτοκίνητα αντί για κρέας
Η συμφωνία που εγκρίθηκε σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μια εκτεταμένη εμπορική συμφωνία ελεύθερου εμπορίου (Free Trade Agreement).
Η ουσία της είναι απλή:
– Κατάργηση δασμών στα προϊόντα που ανταλλάσσουν οι δύο πλευρές.
Τι κερδίζει η Ευρώπη (βιομηχανία):
- Πουλάει ευκολότερα αυτοκίνητα (κυρίως γερμανικά)
- μηχανήματα
- φάρμακα
- χημικά προϊόντα
Μέχρι σήμερα, οι δασμοί σε πολλές από αυτές τις κατηγορίες έφταναν έως και 35%. Με τη συμφωνία, μειώνονται ή μηδενίζονται.
Τι κερδίζει η Μερκοσούρ (αγροτικός τομέας):
- Πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά για:
- μοσχαρίσιο κρέας
- κοτόπουλο
- ζάχαρη
- σόγια
- μέλι
- αιθανόλη
Με λίγα λόγια:
η Ευρώπη πουλά βιομηχανία – η Νότια Αμερική πουλά τρόφιμα.
3. Γιατί έχουν ξεσηκωθεί οι αγρότες σε όλη την Ευρώπη;
Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της σύγκρουσης.
Οι αγρότες σε Γαλλία, Πολωνία, Ιταλία και Ελλάδα μιλούν για αθέμιτο ανταγωνισμό.
Δαβίδ εναντίον Γολιάθ:
Στη Βραζιλία και την Αργεντινή λειτουργούν τεράστιες φάρμες-βιομηχανίες, με εκτάσεις όσο ολόκληροι νομοί της Ελλάδας. Το κόστος παραγωγής τους είναι δραστικά χαμηλότερο.
Άνισοι κανόνες παιχνιδιού:
Στην Ευρώπη, ο παραγωγός:
- τηρεί αυστηρούς κανόνες για φυτοφάρμακα
- δεν χρησιμοποιεί ορμόνες
- επιβαρύνεται με κόστος για την καλή διαβίωση των ζώων
- πληρώνει ακριβή ενέργεια και καύσιμα
Σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, επιτρέπονται ουσίες και πρακτικές που στην ΕΕ έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια.
Ο φόβος είναι συγκεκριμένος:
– η ευρωπαϊκή αγορά να πλημμυρίσει από φθηνό εισαγόμενο κρέας και ζάχαρη, συμπιέζοντας τις τιμές και οδηγώντας χιλιάδες μικρούς παραγωγούς σε οικονομικό αδιέξοδο.
Αυτός είναι ο λόγος που «καίγεται» σήμερα η Ευρώπη με μπλόκα και κινητοποιήσεις.
4. Η ελληνική στάση: η Φέτα και το «ναι»
Στην κρίσιμη ψηφοφορία της Παρασκευής, η Ελλάδα ψήφισε υπέρ της συμφωνίας, μαζί με τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία.
Αντίθετα, χώρες όπως η Γαλλία και η Πολωνία την καταψήφισαν.
Γιατί είπαμε «ναι»;
Το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης είναι η πλήρης κατοχύρωση της Φέτας.
Η συμφωνία προβλέπει ότι στη Νότια Αμερική κανένα λευκό τυρί δεν θα μπορεί να φέρει την ονομασία “Feta” αν δεν είναι ελληνικό ΠΟΠ.
Αυτό θεωρητικά ανοίγει μια τεράστια αγορά για το εθνικό μας προϊόν.
Οι κτηνοτρόφοι, όμως, απαντούν ωμά:
«Τι να την κάνουμε την κατοχύρωση του ονόματος, αν δεν μπορούμε να επιβιώσουμε από το κόστος και τις εισαγωγές;»
5. Περιβάλλον και Αμαζόνιος
Υπάρχει και η οικολογική διάσταση.
Οργανώσεις και ευρωπαϊκές χώρες προειδοποιούν ότι για να αυξηθεί η παραγωγή κρέατος, θα χρειαστούν νέες εκτάσεις, με κίνδυνο αποψίλωσης του Αμαζονίου για βοσκοτόπια και καλλιέργειες.
Η συμφωνία περιλαμβάνει περιβαλλοντικές ρήτρες, όμως πολλοί αμφισβητούν αν μπορούν πράγματι να εφαρμοστούν και να ελεγχθούν στην πράξη.
Το συμπέρασμα είναι ότι η συμφωνία Μερκοσούρ είναι η καθαρή εικόνα της παγκοσμιοποίησης.
Η Ευρώπη ενισχύει τη βιομηχανία και τη γεωπολιτική της θέση, αλλά μεταφέρει μεγάλο μέρος του κόστους στον αγροτικό της κόσμο.
Το ερώτημα που καίει ιδιαίτερα τη Θεσσαλία, μια περιοχή που ακόμα μετρά πληγές από τον Daniel, την ευλογιά και το αυξημένο κόστος παραγωγής, είναι απλό και σκληρό:
– Αντέχει να πληρώσει ξανά αυτή το “μάρμαρο” της ανάπτυξης;
