Στις αγροτικές κινητοποιήσεις του χειμώνα 2025–2026 η κυβέρνηση δεν χρειάστηκε να μοιράσει χρήμα, ούτε να κάνει θεαματικές υποχωρήσεις.
Χρειάστηκε κάτι πιο κλασικό και πιο αποτελεσματικό. Xρόνο, έλεγχο ατζέντας και μια διαρκή μετατόπιση της συζήτησης από το «πολιτικό» στο «τεχνικό».
Για πάνω από έναν μήνα τα τρακτέρ έμειναν στα μπλόκα, με κρύο, κόστος και πίεση που μεγάλωνε μέρα με τη μέρα.
Απέναντι, το Μαξίμου έπαιξε το παιχνίδι της αντοχής. Όσο οι αγρότες έπρεπε να πληρώνουν καύσιμα, να αφήνουν χωράφια και δουλειές, να κρατούν κόσμο στα σημεία, η κυβέρνηση μπορούσε απλώς να περιμένει.
Το πρώτο κλειδί ήταν η εικόνα.
Η σύγκρουση δεν παρουσιάστηκε ως «υπαρξιακό πρόβλημα του πρωτογενούς τομέα», αλλά ως θέμα καθημερινότητας, κυκλοφορία, ταλαιπωρία, «να μη την πληρώσει ο κόσμος».
Όταν μια κοινωνική διεκδίκηση μεταφράζεται στη δημόσια σφαίρα σε «κλειστό δρόμο», χάνει έδαφος ακόμα κι αν έχει δίκιο στα βασικά.
Το δεύτερο κλειδί ήταν η διάσπαση.
Στο πεδίο υπήρχαν πολλά μπλόκα, διαφορετικές γραμμές, διαφορετικές αντοχές και διαφορετικές προτεραιότητες. Κάποιοι ζητούσαν άμεσα μέτρα σε πετρέλαιο και ρεύμα, άλλοι είχαν ως πρώτη γραμμή τις αποζημιώσεις και τις ζωονόσους, άλλοι «και τα δύο».
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να νικήσει όλους μαζί. Αρκεί να μιλήσει με κάποιους, να αφήσει έξω άλλους, να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι «κάποιοι τα βρίσκουν» και «κάποιοι το τραβάνε».
Το τρίτο κλειδί ήταν η μεταφορά στο “τεχνικό πεδίο”.
Στη συνάντηση της 19ης Ιανουαρίου 2026, η κυβέρνηση επέλεξε να μην απαντήσει στο κεντρικό ερώτημα των μπλόκων — «μπορούμε να σταθούμε οικονομικά;».
Απάντησε με μικρότερες κινήσεις διαχείρισης: ρυθμίσεις, διαδικασίες, κύκλους λογαριασμών, μηχανισμούς, επιτροπές.
Αυτό, πολιτικά, είναι πανίσχυρο εργαλείο.
Γιατί μετατρέπει το αίτημα από «αλλάζετε πολιτική» σε «συζητάμε λεπτομέρειες εφαρμογής». Και όταν η συζήτηση γίνεται λεπτομέρεια, ο χρόνος δουλεύει υπέρ αυτού που έχει το κράτος και τη διοίκηση.
Το τέταρτο κλειδί ήταν το μήνυμα ισχύος.
Το σήμα που έφυγε προς τα μπλόκα μετά το Μαξίμου ήταν καθαρό, δεν υπάρχει κάτι μεγάλο να κερδηθεί με παραμονή στους δρόμους. Όποιος μείνει, θα μετρήσει κόστος. Όποιος φύγει, θα σώσει δυνάμεις και θα κρατήσει το “αφήγημα” ότι «παλέψαμε».
Από εκεί και πέρα, οι συνελεύσεις είχαν μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει με συνθήματα. Oι αντοχές μειώνονται, τα έξοδα τρέχουν, οι κοινωνίες κουράζονται, τα μπλόκα αδειάζουν.
Έτσι γράφτηκε το αποτέλεσμα, η κυβέρνηση επέστρεψε στην «κανονικότητα» χωρίς να ανοίξει δημοσιονομικό μέτωπο, ενώ οι αγρότες γύρισαν πίσω χωρίς καθαρή νίκη.
Το πιο βαρύ, όμως, δεν είναι το επικοινωνιακό.
Είναι το πολιτικό συμπέρασμα.
Όταν ένας κλάδος που φωνάζει «δεν βγαίνω» δεν παίρνει απάντηση στο «πώς θα επιβιώσω», το μήνυμα προς την ύπαιθρο γίνεται πιο σκληρό από κάθε δήλωση. Mείνε μόνος σου, κόψε, μάζεψε, άντεξε.
Και αυτό, σε μια χώρα που ήδη πιέζεται από φυσικές καταστροφές, κρίσεις στην κτηνοτροφία και διαρκή αύξηση κόστους παραγωγής, δεν είναι απλώς μια πολιτική νίκη της κυβέρνησης.
Είναι ένα σημείο καμπής για το πού πάει — ή πού αφήνεται — ο πρωτογενής τομέας.
