Η σημερινή ημέρα δεν είχε συνθήματα, δεν είχε λόγια μεγάλα, δεν είχε φωνές.
Είχε μόνο κόσμο. Πολύ κόσμο. Και μια πόλη σκυμμένη.
Στους ναούς και στα κοιμητήρια των Τρικάλων γράφτηκε σήμερα η τελευταία πράξη του δράματος που συγκλόνισε τη Θεσσαλία και ολόκληρη τη χώρα. Οι γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία της Βιολάντα οδηγήθηκαν στην τελευταία τους κατοικία, μέσα σε ένα σκηνικό βαρύ, σιωπηλό και ασφυκτικά φορτισμένο.
Στεφάνια απ’ άκρη σ’ άκρη, πρόσωπα ανέκφραστα, βλέμματα χαμένα.
Ο πόνος δεν χρειαζόταν περιγραφή – ήταν παντού.
Συγγενείς, φίλοι, απλοί πολίτες, άνθρωποι που δεν τις γνώριζαν προσωπικά αλλά ένιωθαν ότι σήμερα αποχαιρετούν «δικούς τους ανθρώπους», στάθηκαν δίπλα στις οικογένειες. Όχι για να πουν κάτι. Αλλά για να σταθούν.
Η εκφορά των σορών έγινε μέσα σε απόλυτη ησυχία.
Μια σιωπή που δεν ήταν αμηχανία. Ήταν σεβασμός.
Σήμερα δεν ειπώθηκαν «γιατί».
Δεν ειπώθηκαν «πώς».
Δεν ειπώθηκαν «ποιος».
Σήμερα ειπώθηκε μόνο ένα αντίο.
Τα υπόλοιπα, όσα βαραίνουν την κοινωνία, τη Δικαιοσύνη και την Πολιτεία, θα ειπωθούν αργότερα.
Όχι σήμερα.
Σήμερα τα Τρίκαλα πένθησαν.
