του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Η σύντομη, αλλά περιπετειώδης αποκαθήλωση της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα έχει δύο κεντρικές συνιστώσες. Αυτή των συνθηκών δημιουργίας του φαινομένου της Κίμπερλι, ως βασικού στοιχείου της κουλτούρας Τραμπ και αυτή του πραγματικού χαρακτήρα της ελληνικής «ελίτ», που συντίθεται από την παρασιτική ολιγαρχία, που ασθμαίνως την αγκάλιασε στους κόλπους της και το ελληνικό κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, που έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε «οιονεί αποικία».
Η Γκίλφοϊλ εξαιτίας της αλόγιστης εξωστρέφειάς της κατέδειξε με πάταγο το πραγματικό πρόσωπο και την ουσία της πολιτικής κουλτούρας Τραμπ και του ακροδεξιού αμερικανικού κινήματος MAGA, γνήσιο τέκνο του οποίου υπήρξε. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της ακροδεξιάς πολιτικής κουλτούρας είναι μεταξύ άλλων ο εγωκεντρισμός, η προσωπική προβολή μέσω της επίδειξης ισχύος, έναντι οποιουδήποτε τιμήματος και ενάντια σε κάθε στοιχειώδη κανόνα δεοντολογίας, με συνέπεια την πρόδηλη ηθική και οικονομική διαφθορά. Το φαινόμενο Γκίλφοϊλ συμπυκνώνει αυτή την πολιτική και οικονομική διαφθορά του ακροδεξιού κινήματος, που στηρίζει τον Τραμπ, που έχει διαρρήξει θεσμούς, δεοντολογικές αξίες και κάθε αρχή του Διεθνούς Δικαίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κεντρικής λογικής επίδειξης ισχύος αποτελεί η δημοσιευθείσα από την εφημερίδα Wall Street Journal της αλαζονικής αναφοράς της Κίμπερλι στον Υπουργό Σταύρο Παπασταύρου τον Μάρτιο του 2026, ότι «όπως ρίξαμε την κυβέρνηση στη Ρουμανία, μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και εδώ στην Ελλάδα», καταδεικνύοντας την μέγιστη εκδήλωση οσφυοκαμπτισμού και δουλοπρέπειας του κυβερνητικού προσωπικού όλη αυτή την περίοδο.
Το σκάνδαλο Γκίλφοϊλ, όμως, πέρα από την παραπάνω διάσταση αποτελεί και σημαντικό στοιχείο για την δική μας χώρα, αφού πέραν των γεωπολιτικών συνεπειών, φωτογραφίζει και αντανακλά την ιταμή και χαμερπή στάση της λεγόμενης ελληνικής «ελίτ» και της αντανάκλασης των κυρίαρχων στοιχείων της συμπεριφοράς της, που είναι το ψευτογκλάμουρ, το κιτς και η παντελής έλλειψη εθνικής αξιοπρέπειας. Γιατί είναι προφανές ότι, αν υπήρχε στη χώρα μας αστική τάξη δυτικού τύπου και όχι ένα συνονθύλευμα, που συναπαρτίζει την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και συνακόλουθα ένα σοβαρό πολιτικό σύστημα, η εν λόγω θα αποτελούσε ανεπιθύμητο πρόσωπο για την θέση της πρέσβειρας στην Ελλάδα, βάσει των παλαιότερων τηλεοπτικών δηλώσεών της ως τηλεπαρουσιάστρια, στα χρόνια των μνημονίων «περί τεμπελχανάδων Ελλήνων, που λερώνουν το χαλί σαν κοπρόσκυλα» και πλείστα άλλα «κοσμητικά» επίθετα για τον ελληνικό λαό.
Και όμως η ελληνική «ελίτ» την υποδέχθηκε ως θεόσταλτη από τον Τραμπ, ο οποίος σήμερα προσποιείται δημόσια, ότι δεν την γνωρίζει καν!!! επιδιδόμενη σε ένα πρωτοφανές «γλείψιμο» αυτής και εντάσσοντάς την στους κόλπους της για την επίδειξη της δύναμης και του πλούτου της και παράλληλα της χρησιμοποίησης της για μεγάλες μπίζνες (κάθετος διάδρομος κλπ.)
Ακόμα όμως χειρότερο και από τα παραπάνω είναι το γεγονός, ότι αυτή η πνιγηρή υποκουλτούρα της παρασιτικής ελληνικής ολιγαρχίας, επιχειρείται να κυριαρχήσει παντού, λειτουργώντας ως κακός πομπός εν σχέσει με το αξιακό σύστημα της σημερινής τραυματισμένης ελληνικής κοινωνίας, που εμφανίζει έντονα στοιχεία μιθριδατισμού, προτείνοντας την επιδεικτική χλιδή, την χαμηλή αισθητική και την υποκατάσταση της ουσίας από το κακό θέαμα. Δίπλα, δε, σε αυτή τις ανίατες ασθένειες της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας λειτουργεί με όμοιο τρόπο η πολιτική εξουσία. Αποτέλεσμα αυτών είναι η συνεχής παρακμιακή πορεία της Ελλάδας.
Όλως διευκρινιστικά προς αποφυγή παρεξηγήσεων, οι αστικές τάξεις δυτικού τύπου είναι εξ φύσεως εκμεταλλευτικές εν σχέσει με τις καταπιεζόμενες από αυτές κοινωνικές τάξεις και πρωτίστως της εργατικής, πλην όμως, έχουν ιστορικά μεγάλη συνεισφορά στη δημιουργία δημοκρατικών ισχυρών θεσμών και στη διαμόρφωση αντίστοιχης κουλτούρας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, και σε μεγάλο βαθμό εθνικό παραγωγικό προσανατολισμό.
Αντίθετα, η ελληνική παρασιτική οικονομική ολιγαρχία ποτέ δεν έλαβε χαρακτηριστικά συγκροτημένης αστικής τάξης σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πρότυπο, αλλά λειτούργησε διαχρονικά ως «άρπαγας» του δημοσίου πλούτου αποκλειστικά και μόνο για το προσωπικό της συμφέρον και όχι για την ανάπτυξη του τόπου. Χρησιμοποίησε πάντα τις δομές του ελληνικού πελατειακού κράτους για δικό της όφελος, κρατώντας τη χώρα στο περιθώριο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η επαίσχυντη κατασπατάληση των κεφαλαίων του σχεδίου Μάρσαλ κατά τη δεκαετία του ’50, μετά τον καταστρεπτικό Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη ναζιστική κατοχή και τον Εμφύλιο Πόλεμο, η ληστρική χρησιμοποίηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων που μετατράπηκαν σε ατομικό πλούτο, το σάρωμα τεσσάρων ευρωπαϊκών προγραμμάτων στήριξης, η πρόσφατη, ενόψει της μνημονιακής κηδεμονίας, «προδοτική» στάση της το 2009-2010 με την εξαγωγή του κλεμμένου εθνικού πλούτου στο εξωτερικό και τέλος η εμμονική συνέχιση στον παρασιτισμό και την κλεπτοκρατία την τελευταία επταετία μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, αντί των προσπαθειών στην πράξη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης της χώρας, αφού πλην ελαχίστων περιπτώσεων δεν υπάρχουν παραγωγικές επενδύσεις.
