Τάεκβοντό: Πρόωρο «αντίο» από τη Φανή Τζέλη. Η ανάρτησή της και ο αποχαιρετισμός του Νίκου Παϊταρίδη
Το πρόσφατο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Τάεκβοντό δεν θα μείνει στην Τρικαλινή αθλητική ιστορία για το γεγονός πως πραγματοποιήθηκε στο νομό μας, αλλά κυρίως για το «αντίο» της Φανής Τζέλη στο άθλημα. Ηταν η τελευταία αγωνιστική συμμετοχή της Τρικαλινής αθλήτριας στο άθλημα που γαλουχήθηκε, προόδευσε και κατέκτησε σπουδαίους τίτλους με κυριότερο της 7ης θέσης στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Τόκυο. Διακρίσεις στο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Νεανίδων , στους Θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες, στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα γυναικών.
Η απόφασή της να σταματήσει την αγωνιστική της παρουσία στο Τάεκβοντό σε τόσο υψηλό επίπεδο και σε ηλικία 24 χρονών δεν έρχεται ξαφνικά ένα πρωί. Ποτέ χωρίς πραγματικό λόγο, τον οποίο μπορεί να μην μάθουμε ποτέ καθώς είναι αποτελεί προσωπική της επιλογή και είναι σεβαστή.
Το γεγονός ότι προκρίθηκε στον τελικό των -57 και δεν αγωνίστηκε με την Σαρβανάκη, επιλογή της σχολιάστηκε με πολλούς τρόπους. Μ’ αυτή τη «λογική» θα μπορούσε να συμβεί και το αντίθετο.
Η ανάρτηση της Φένιας Τζέλη για το φινάλε
«Και κάπως έτσι έκλεισε ένας κύκλος. Ένας κύκλος γεμάτος ιδρώτα, δάκρυα, χαρές, ήττες και νίκες. Ένας κύκλος που μου έμαθε τι σημαίνει πειθαρχία, πάθος και ψυχή. Και ένας κύκλος που για τη μικρή Φένια έμοιαζε κάποτε άπιαστο όνειρο. Για πολλά χρόνια το τάε κβον ντο δεν ήταν απλώς ένα άθλημα. Ήταν η ζωή μου.
Μέσα σε αυτό μεγάλωσα, πόνεσα, ονειρεύτηκα και έμαθα να σηκώνομαι κάθε φορά που έπεφτα. Είχα την ευλογία να ζήσω όνειρα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά – από μεγάλες διοργανώσεις μέχρι στιγμές που θα κουβαλάω για πάντα μέσα μου. Μετά από τόσα χρόνια αγώνων, πήρα την απόφαση να ολοκληρώσω την αγωνιστική μου πορεία.
Ξέρω πως κάποιοι στεναχωρήθηκαν. Ξέρω όμως και πως κάποιοι ίσως χάρηκαν.
Και είμαι εντάξει με αυτό. Γιατί αυτή η διαδρομή ήταν δική μου – και την τίμησα μέχρι το τέλος. Και πόσο τυχαίο…
Ο τελευταίος μου αγώνας να γίνει στα Τρίκαλα. Στην πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και έμαθα τι σημαίνει να παλεύεις. Νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη. Για κάθε προπόνηση, κάθε ταξίδι, κάθε φίλο. Για κάθε στιγμή που φόρεσα το εθνόσημο στο στήθος μου.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον προπονητή μου Νίκο Παϊταρίδη, που με πίστεψε, με πίεσε και με έκανε πιο δυνατή απ’ όσο φανταζόμουν.
Στην ομοσπονδία και στους προπονητές της που με στήριξαν. Στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου καθημερινά. Στον γυμναστή μου Γ. Μήτσα, τη διαιτολόγο Νικολέτα Καλαμπόκα, τους φυσιοθεραπευτές μου Άγγελο Παππά και Ορέστη Μεσιακάρη που ήταν πάντα εκεί.
Το σημαντικότερο ευχαριστώ στην οικογένειά μου – το πιο σταθερό μου στήριγμα.
Στους αφανείς ήρωες, τους γονείς μου, το λιμάνι μου σε κάθε θύελλα. Και πάνω απ’ όλα στην αδερφή μου, που μου έδειξε τον δρόμο να γνωρίσω αυτό το άθλημα και ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα. Ευχαριστώ και εκείνους που μου έβαλαν εμπόδια.
Γιατί με έκαναν πιο ανθεκτική. Το τάε κβον ντο δεν τελειώνει εδώ. Με έμαθε να παλεύω – και αυτό δεν φεύγει ποτέ. Δεν λέω ”αντίο”. Λέω ”ευχαριστώ”».
Νίκος Παϊταρίδης «Τιμή και ευλογία η συνεργασία μας»
“Πέρασαν τρεις μέρες. Αφού λοιπόν βεβαιώθηκα ότι γλίτωσα το εγκεφαλικό και άφησα τα συναισθήματα να “ζυμωθούν” και να καταλαγιάσουν μέσα μου, ήρθε η ώρα να σε αποχαιρετήσω. Όχι μόνο εγώ, αλλά μαζί μου κι ο Βασίλης, γιατί έχω το δικαίωμα και το χρέος να μιλήσω και για τους δυο μας.
Είναι δύσκολο να αποδέχομαι το τέλος όταν είσαι ακόμα στην κορυφή. Η απόφασή σου να σταματήσεις στα 24, στο απόγειο των επιδόσεών σου και ως αρχηγός της Εθνικής μας Ομάδας, μου αφήνει έναν κόμπο στο στομάχι και μια αίσθηση του “ανεκπλήρωτου” Ολυμπιακού Μεταλλίου που θα πονάει για καιρό.
Ήταν τιμή και ευλογία που δουλέψαμε με ένα υλικό σπάνιας κοπής σαν το δικό σου. Μαζί σε “πλάσαμε”, ο καθένας από την πλευρά του, φτάσαμε ψηλά, γράψαμε Ιστορία και ζήσαμε στιγμές που πολλοί δεν θα ζήσουν σε μια ολόκληρη ζωή. Σέβομαι την επιλογή σου, όσο κι αν με πληγώνει που δεν θα δούμε πού αλλού θα μπορούσαμε να φτάσουμε.
Κρατάω μόνο τις επιτυχίες μας και ξέρω πως από εκεί ψηλά καμαρώνει και το alter ego μου. Σου ευχόμαστε κάθε καλό στη ζωή σου. Ευχαριστούμε για το ταξίδι.
Ο Δάσκαλος
Νικος Παιταριδης “
