Η Ιστορία σπάνια γράφεται σε αίθουσες συνεδριάσεων. Συνήθως γράφεται στον δρόμο. Και αυτή την εβδομάδα, οι Γάλλοι αγρότες υπενθύμισαν στην Ευρώπη πώς ασκείται πραγματική πίεση όταν διακυβεύεται η επιβίωση ενός κλάδου.
Δεν περιορίστηκαν σε ανακοινώσεις. Δεν περίμεναν «διάλογο» ούτε ευρωπαϊκές υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης. Κατέβασαν τα τρακτέρ στο Παρίσι. Περικύκλωσαν την Αψίδα του Θριάμβου, έφτασαν μέχρι τον Πύργο του Άιφελ και παρέλυσαν την πρωτεύουσα, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα:
«Mercosur ή εμείς».
Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Χωρίς γκρίζες ζώνες και υπεκφυγές. Ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε δημόσια ότι η Γαλλία καταψηφίζει τη συμφωνία Mercosur. Όχι «με επιφυλάξεις». Όχι «υπό όρους». Καθαρό ΟΧΙ.
Το μήνυμα που δεν χωρά παρερμηνεία
Η συμφωνία Mercosur δεν απειλεί μόνο τους Γάλλους αγρότες. Απειλεί τη φέτα, το ελληνικό γάλα, το κρέας, την κτηνοτροφία, το λάδι. Απειλεί ολόκληρη τη μεσογειακή και ευρωπαϊκή παραγωγή, ανοίγοντας την πόρτα σε εισαγωγές με χαμηλότερα στάνταρ, χαμηλότερο κόστος και άνισους όρους ανταγωνισμού.
Σε αυτό, η Γαλλία δεν έκανε κάτι «επαναστατικό». Έκανε το αυτονόητο: άκουσε τον αγροτικό της κόσμο όταν εκείνος μίλησε ενιαία και αποφασιστικά.
Και η Ελλάδα;
Αύριο, Παρασκευή, τα κράτη-μέλη ψηφίζουν. Η Ελλάδα έχει ψήφο. Έχει φωνή. Έχει λόγο.
Το ερώτημα είναι απλό και σκληρό:
- Θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Γαλλίας, της Ιρλανδίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας;
- Ή θα αρκεστεί σε «ναι μεν, αλλά», σε διπλωματικές ισορροπίες και σε σιωπηρή αποδοχή μιας συμφωνίας που απειλεί τον πρωτογενή τομέα;
Οι Γάλλοι αγρότες δεν άφησαν περιθώριο παρεξήγησης. Δεν ζήτησαν κατανόηση. Επέβαλαν πολιτική απόφαση.
Ο δρόμος άνοιξε.
Το ερώτημα είναι αν στην Ελλάδα υπάρχει η πολιτική βούληση να τον ακολουθήσει — και αν ο αγροτικός κόσμος είναι έτοιμος να απαιτήσει, όχι να παρακαλέσει.
