Η πολιτική κριτική είναι αναγκαία. Και η αντιπολίτευση οφείλει να θέτει ερωτήματα, να ελέγχει και να πιέζει. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο τι λες — αλλά και πώς το λες, αλλά και πού το λες.
Αφορμή αποτέλεσε πρόσφατη ανάρτηση του Γιώργου Ηλιάδη στο Facebook (παρατίθεται), με αιχμές για τα οικονομικά του Μύλου Ξωτικών και ερωτήματα για τον απολογισμό.
Το ερώτημα μπορεί να είναι εύλογο. Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο τίθεται, παραπέμπει περισσότερο σε ύφος καφενείου παρά σε συγκροτημένο πολιτικό λόγο.
Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό ζήτημα.
Αν υπάρχει θέμα, οφείλει να τεθεί θεσμικά:
στο Δημοτικό Συμβούλιο, με συγκεκριμένα στοιχεία, με αναφορές σε αποφάσεις, με σαφή ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις.
Γιατί διαφορετικά, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος:
Όταν τα ερωτήματα τίθενται με φράσεις καφενείου, οι απαντήσεις που δίνονται είναι αντίστοιχες.
Και όταν αυτό μεταφέρεται μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, το επίπεδο του διαλόγου υποβαθμίζεται συνολικά.
Η αντιπολίτευση δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά ακούγεται.
Κρίνεται από το πόσο καθαρά, συγκεκριμένα και τεκμηριωμένα τοποθετείται.
Γιατί τελικά, αν η πολιτική γίνει καφενείο, τότε το ίδιο κινδυνεύει να γίνει και ο θεσμός που οφείλει να δίνει απαντήσεις.
