Καθοριστικό ρόλο στη διοικητική διαχείριση της υπόθεσης της Βιολάντα είχε η Περιφέρεια Θεσσαλίας – Π.Ε. Τρικάλων, την περίοδο που πολιτικός της επικεφαλής ήταν ο Χρήστος Μιχαλάκης. Αυτό προκύπτει όχι από εκτιμήσεις, αλλά από επίσημο έγγραφο της ίδιας της Περιφέρειας, αναρτημένο στη «Διαύγεια» στις 17 Φεβρουαρίου 2020.
Στο έγγραφο αυτό (ΑΔΑ 9ΚΑΗ7ΛΡ-ΓΝ7), η αρμόδια Διεύθυνση Ανάπτυξης διαπιστώνει ρητά “μη συμβατότητα της λειτουργίας της βιοτεχνίας”, λόγω της τοποθέτησης δεξαμενών υγραερίου σε αποστάσεις μικρότερες από τις προβλεπόμενες. Συγκεκριμένα, καταγράφεται ότι δύο υπόγειες δεξαμενές των 9.000 λίτρων βρίσκονταν σε απόσταση μικρότερη των 3 μέτρων από τα όρια ιδιοκτησίας, ενώ δύο υπέργειες δεξαμενές 5.000 και 9.000 λίτρων σε απόσταση μικρότερη των 7,5 μέτρων, κατά παράβαση της Υπουργικής Απόφασης Δ3/14858/93 (ΦΕΚ 477 Β’).
Το κρίσιμο σημείο δεν είναι μόνο η καταγραφή του προβλήματος, αλλά τι ακολούθησε. Παρά τη διαπιστωμένη ασυμβατότητα σε εγκαταστάσεις υγραερίου –εξοπλισμό υψηλού κινδύνου– η Περιφέρεια δεν προχώρησε σε παύση λειτουργίας, αλλά άνοιξε τη διαδικασία χορήγησης προσωρινής άδειας λειτουργίας με προθεσμία για “τεχνική ανασυγκρότηση”, βάσει του άρθρου 22 του Ν. 3982/2011. Η επιλογή αυτή φέρει την πολιτική κάλυψη της τότε ηγεσίας της Π.Ε. Τρικάλων.
Με άλλα λόγια, ενώ η ίδια η Διοίκηση αναγνώριζε ότι υπήρχε απόκλιση από τους κανόνες ασφαλείας, η λειτουργία του εργοστασίου συνεχίστηκε, με τη συμμόρφωση να μετατίθεται χρονικά. Έξι χρόνια αργότερα, μετά την τραγωδία με πέντε νεκρές εργάτριες, το γεγονός αυτό αποκτά άλλη βαρύτητα.
Το ερώτημα πλέον τίθεται αναπόφευκτα:
όταν η Περιφέρεια διαπιστώνει κίνδυνο και, αντί να τον διακόψει, τον “παγώνει” με προθεσμίες, τι ακριβώς κάνει; Προλαμβάνει ή παρατείνει;
Η απόφαση αυτή φέρει την υπογραφή της τότε πολιτικής ηγεσίας της Π.Ε. Τρικάλων.
Και όταν αυτή η επιλογή φέρει υπογραφή, τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς από μια διοίκηση που αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως ζήτημα χρόνου και όχι ως ζήτημα ζωής;
