Μετά από περίπου 40 ημέρες και 101 παιχνίδια ως τώρα, συμπεριλαμβανομένου και του μικρού Τελικού, φτάνουμε στο τελευταίο ματς. Στον Τελικό. Η Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ισπανία, και η Πρωταθλήτρια Κόσμου και Νοτίου Αμερικής, Αργεντινή, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, θα πατήσουν το χορτάρι του Metlife Stadium (Κυριακή 19/7, 22:00), διεκδικώντας το κορυφαίο ποδοσφαιρικό τρόπαιο του πλανήτη. Το βάθρο του νικητή χωράει μόνο έναν και περίπου 80.000 θεατές στο γήπεδο αλλά και εκατομμύρια τηλεθεατές σε κάθε γωνιά του πλανήτη θα παρακολουθήσουν με κομμένη την ανάσα τη μεγάλη μάχη.
ΙΣΠΑΝΙΑ: Το δημιούργημα του Ντε Λα Φουέντε
Η Ισπανία έφτασε ως εδώ, αποκλείοντας στον ημιτελικό τη Γαλλία, την ομάδα του Εμπαπέ και των πολλών αστέρων παγκόσμιας εμβέλειας, το -κατά πολλούς- μεγάλο και πρώτο φαβορί για την κορυφή. Και το έκανε με τον πιο εμφατικό τρόπο, κυριαρχώντας ολοκληρωτικά στο χορτάρι και νικώντας με 2-0, ενώ πέτυχε και ένα ακόμα γκολ που δεν μέτρησε.
Νωρίτερα απ’ όλα αυτά, η Ισπανία είχε κατακτήσει την πρώτη θέση στον 8ο όμιλο, ξεκινώντας νωθρά (0-0 με το Πράσινο Ακρωτήρι), αλλά πετυχαίνοντας στη συνέχεια δύο νίκες, 4-0 τη Σαουδική Αραβία και 1-0 την Ουρουγουάη. Από ‘κεί και πέρα, στα νοκ άουτ επικράτησε 3-0 της Αυστρίας, 1-0 της Πορτογαλίας και 2-1 του Βελγίου στον προημιτελικό.
Αυτό το γκολ που δέχτηκε από τον Ντε Κέτελαρ ήταν και το μοναδικό σε όλη τη διοργάνωση. Με 13-1 τέρματα απολογισμό σε 7 αγώνες, σκοράρει με συνέπεια περίπου δύο γκολ ανά παιχνίδι, αλλά τη διαφορά κάνει η άμυνα-γρανίτης.
Έχοντας πετύχει πέντε από αυτά τα 13 γκολ ο Μικέλ Ογιαρθάμπαλ, είναι ο παίκτης-κλειδί των «Furias Rojas». Ο 29χρονος Βάσκος επιθετικός, πιστός στη Ρεάλ Σοσιεδάδ, στην οποία αγωνίζεται από 14 ετών, σε μια εποχή όπου οι παίκτες-σημαίες λείπουν, είναι η αιχμή του δόρατος ενός εναρμονισμένου συνόλου, με έναν εξαιρετικό γκολκίπερ (Ουνάι Σίμον), δύο μπακ (Πόρο και Κουκουρέγια) που καταπίνουν χιλιόμετρα σε άμυνα και επίθεση, με τον 19χρονο αμυντικό Κουμπαρσί να παίζει με ωριμότητα 30άρη, τον αρχηγό Ρόδρι να θυμίζει γιατί κέρδισε τη «Χρυσή Μπάλα» το 2024, ένα “10άρι” νέας κοπής όπως ο Ντάνι Όλμο και τον Γιαμάλ να μην παίζει σαν κακομαθημένος έφηβος, αλλά να έχει αποδεχθεί τον ρόλο του σε μια καλοδουλεμένη μηχανή.
Όλο αυτό το οικοδόμημα είναι δημιούργημα του Λουίς Ντε Λα Φουέντε. Ο 65χρονος, από το 2013 ως το 2021 προπονητής στις ομάδες Κ19, Κ21 και Κ23 της Ισπανίας, ξέρει πολύ καλά όλους αυτούς τους παίκτες από παιδιά. Έχει κερδίσει ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με τις ομάδες Εφήβων και Νέων της Ισπανίας, κέρδισε το 2024 με την Ανδρών το Ευρωπαϊκό και είναι ασφαλώς ο καταλληλότερος για να οδηγήσει την Ισπανία στην κορυφή του κόσμου!
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Με ψυχή χιλίων λεόντων
Η Αργεντινή φτάνει στον Τελικό για να υπερασπιστεί τον τίτλο που κατέκτησε τέσσερα χρόνια πριν στο Κατάρ. Εκεί είχε βρει τη Γαλλία στον Τελικό, τώρα το τελευταίο εμπόδιο είναι μια άλλη ευρωπαϊκή ομάδα.
Ο ημιτελικός ήταν ένα παιχνίδι με τρομερές συγκινήσεις και την «Albiceleste» να κάνει τη μεγάλη ανατροπή, κερδίζοντας 2-1 την Αγγλία, σκοράροντας στο 85’ με τον Έντσο Φερνάντες και στο 92’ με τον Λαουτάρο Μαρτίνες, έχοντας μετά το γκολ του Γκόρντον, δηλαδή στα τελευταία 35 λεπτά του ματς, 88% κατοχή μπάλας!
Για να φτάσει ως εκεί η Αργεντινή, νωρίτερα είχε κατακτήσει την πρώτη θέση στον 10ο όμιλο, κάνοντας το 3/3, με νίκες επί Αυστρίας, Αλγερίας και Ιορδανίας. Στα νοκ άουτ τα βρήκε σκούρα απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι, επικρατώντας με 3-2 στην παράταση, κέρδισε πάλι με 3-2 την Αίγυπτο και εν τέλει την Ελβετία με 3-1 ξανά και πάλι στην παράταση. Έπαιξε με τη φωτιά κάμποσες φορές, αλλά στάθηκε τυχερή!
Με σαφώς καλύτερη επίθεση από την Ισπανία, αλλά αισθητά χειρότερη άμυνα, η Αργεντινή είναι αναμφίβολα η ομάδα του «Λίο» Μέσι! Στα 39 του χρόνια πια, το άλλοτε παιδί-θαύμα από το Ροζάριο, μπορεί να μην σκόραρε στον ημιτελικό με την Αγγλία, αλλά δημιούργησε με δύο ασίστ τα δύο γκολ και ήταν ξανά ο ασταμάτητος κινητήριος μοχλός της ομάδας του με καρδιά και σπιρτάδα εφήβου. Είναι ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 8 γκολ, όσα και ο Εμπαπέ, αλλά έχει ένα παιχνίδι να παίξει ακόμα. Και, αν οδηγήσει την Αργεντινή στο back to back, μάλλον δεν θα έχει κανείς πια αμφιβολία για το ποιος ποδοσφαιριστής είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών!
Στο πλευρό του έχει έναν γκολκίπερ-κέρβερο, τον Έμι Μαρτίνες, ο οποίος παίζει με την Άστον Βίλα στο κορυφαίο Πρωτάθλημα του κόσμου, την Premier League, δύο σέντερ μπακ, Λισάντρο και Ρομέρο, που… δαγκώνουν, μέσους όπως ο Σιμεόνε (γιός του «Τσόλο»), ο Παρέδες, ο ΜακΆλιστερ και ο Φερνάντες, οι οποίοι καταπίνουν χιλιόμετρα και είναι κορυφαίοι όχι μόνο ανασταλτικά αλλά και δημιουργικά, ενώ στο πλευρό του στην επίθεση ο Μέσι έχει τον Χούλιαν Άλβαρες, ο οποίος στα 26 του χρόνια έχει κατακτήσει τα πάντα σε Λατινική Αμερική και Ευρώπη!
Στον πάγκο ο Λιονέλ Σκαλόνι, ένας προπονητής που μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Σεβίλλη ως βοηθός, έχει δουλέψει μόνο στην Εθνική ομάδα Νέων και Ανδρών της Αργεντινής, είτε ως βοηθός είτε ως πρώτος από το 2018! Ο Τελικός θα είναι το 104ο παιχνίδι του στον πάγκο της ομάδας!
Ισπανία ή Αργεντινή
Η Ισπανία κατέκτησε το 2010 στη Νότια Αφρική το μοναδικό τρόπαιο της ιστορίας της και θέλει μετά από 16 χρόνια να επιστρέψει στην κορυφή με μια νεανική ομάδα και παίκτες που έχουν κατακτήσει τίτλους σε αναπτυξιακό επίπεδο και σε μικρότερες ηλικίες.
Η Αργεντινή θέλει να γίνει η πρώτη ομάδα μετά τη Βραζιλία (το 1958 και το 1962) που κατακτά δύο συνεχόμενες φορές το βαρύτιμο τρόπαιο, γράφοντας με αυτόν τον τρόπο ιστορία σε ομαδικό αλλά και ατομικό (για τον Λιονέλ Μέσι ο λόγος) επίπεδο.
Οι δύο φιναλίστ συναντήθηκαν τελευταία φορά σε επίσημο ματς το 1966! Έκτοτε έχουν προϊστορία μόνο φιλικών αναμετρήσεων, με τελευταία το 2018, καθώς το περίφημο «Finalissima», ο αγώνας δηλαδή ανάμεσα στις Πρωταθλήτριες Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής, το οποίο ήθελε η FIFA να διεξαχθεί πριν από λίγους μήνες στο Κατάρ, ματαιώθηκε για πολλούς αθλητικούς και όχι μόνο λόγους.
