Του Χρήστου Σταμόπουλου
Ο Λεωνίδας φρόντιζε τον εαυτό του λίγο. Σχεδόν καθόλου. Η φιλοσοφία του ήταν απίστευτα απλή: «να έχουμε δουλειά, για να έχουμε κανένα φράγκο, να μπορούμε να ζούμε και να μπορούμε να κερνάμε κανέναν άνθρωπο». Μόνο αυτά τα λίγα ζητούσε απ’ τη ζωή ο Λεωνίδας!
Ένας άνθρωπος απλός. Πιο απλός δεν γίνεται. Προσιτός σε όλους. Απόλυτα ειλικρινής, αγαθός και παντελώς άκακος. Πρόθυμος και εξυπηρετικός στα θελήματα των άλλων. Ακούραστος εργάτης σε κάθε χειρωνακτική εργασία. Τριάντα χρόνια (δηλαδή τα περισσότερα της σύντομης και φτωχικής ζωής του) τα πέρασε εργαζόμενος είτε ως βοηθός διαφόρων μαστόρων είτε κάνοντας μερεμέτια παντός είδους, μόνος του, σχεδόν στα περισσότερα απ’ τα σπίτι του Δήμου Φαρκαδόνας (όπου έζησε το μεγαλύτερο διάστημα) μέχρι το Μεγαλοχώρι (που ζούσε τα τελευταία χρόνια).
Η χαρακτηριστική του φιγούρα, η καλοσύνη του και η μονίμως φιλική του διάθεση προς τον καθένα, καθιστούσαν τον αξέχαστο Λεωνίδα αυτομάτως συμπαθή και αγαπητό απ’ όλους. Γι’ αυτό λυπήθηκαν και πόνεσαν πολλοί μόλις πληροφορήθηκαν τον πρόσφατο αιφνίδιο χαμό του που προήλθε απ’ το θανατηφόρο χτύπημα μιας τεράστιας νταλίκας πάνω στην Εθνική Οδό Τρικάλων – Λάρισας (ανάμεσα στη ΒΙΟΣΕΡ και το Μεγαλοχώρι).
Ο GENTJAN MOLISHTARI, που όλοι τον γνώριζαν και τον φώναζαν Λεωνίδα, θα μείνει σίγουρα στη μνήμη, για όσο ζουν, όλων αυτών που τον γνώρισαν από κοντά.
ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ!
