Η εκστρατεία για τον καθαρισμό των οικοπέδων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με την κρατική μηχανή να εξαντλεί την αυστηρότητά της στις ψηφιακές πλατφόρμες και στις απειλές για τσουχτερά διοικητικά πρόστιμα προς τους ιδιώτες.
Οι πολίτες τρέχουν να καθαρίσουν και την τελευταία σπιθαμή γης στα οικόπεδά τους, φοβούμενοι το «ραβασάκι».
Τι γίνεται όμως όταν κοιτάξουμε λίγο πιο δίπλα, στους δημόσιους και δημοτικούς χώρους;
Όπως αποτυπώνεται στη φωτογραφία του TrikalaNews.gr, η ανεξέλεγκτη βλάστηση έχει καλύψει σημαντικό μέρος οδικής πινακίδας στα Τρίκαλα. Χόρτα και κλαδιά έχουν αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε μέρος της σήμανσης να διακρίνεται με δυσκολία.
Το παράδοξο βγάζει μάτι.
Από τη μία πλευρά, οριζόντιες υποχρεώσεις, αυστηρές προθεσμίες, ηλεκτρονικές δηλώσεις και απειλή κυρώσεων στο όνομα της δημόσιας ασφάλειας.
Από την άλλη, ακαθάριστοι δημόσιοι χώροι, πρανή δρόμων και σημεία όπου η βλάστηση φτάνει μέχρι τις πινακίδες.
Και εδώ προκύπτει το βασικό ερώτημα:
Ποιος ελέγχει αυτούς που ελέγχουν τον πολίτη;
Ποιος βεβαιώνει ότι οι αρμόδιοι φορείς τηρούν τις ίδιες υποχρεώσεις που απαιτούν από τους ιδιώτες; Ποιος επιβάλλει ευθύνες όταν οι δημόσιοι χώροι παραμένουν ακαθάριστοι; Και ποιος δίνει λογαριασμό όταν η αμέλεια γίνεται ορατή ακόμη και πάνω στην οδική σήμανση;
Η δημόσια ασφάλεια και η πρόληψη δεν είναι αλά καρτ υποχρέωση που σταματά εκεί όπου τελειώνουν τα ιδιωτικά σύνορα.
Όταν ζητάς από τον πολίτη να είναι νόμιμος και συνεπής, οφείλεις να επιδεικνύεις την ίδια συνέπεια και στους χώρους που βρίσκονται υπό δημόσια ευθύνη.
Διαφορετικά, τα πρόστιμα κινδυνεύουν να μετατραπούν σε εργαλείο αυστηρότητας μόνο προς μία κατεύθυνση: προς τον πολίτη.
Και τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα χόρτα.
Είναι η απουσία λογοδοσίας.
