Υπάρχουν προϊόντα που κουβαλάς μαζί σου χωρίς να ξέρεις την αξία τους. Το ελληνικό μέλι είναι ένα από αυτά. Και το θεσσαλικό μέλι ειδικότερα, με το βαμβακόμελο που παράγεται στις πεδιάδες της περιοχής, αποτελεί ίσως την πιο υποτιμημένη ευκαιρία του πρωτογενούς τομέα της χώρας.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το μέλι βαμβακιού παρουσιάζει εξαιρετικά υψηλή συγκέντρωση υπεροξειδίου του υδρογόνου — το γνωστό οξυζενέ. Η φαρμακοβιομηχανία το χρησιμοποιεί ήδη σε επιθέματα τραυμάτων με αυξανόμενους ρυθμούς.Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, η τιμή του σε αυτή την αλυσίδα αξίας θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 200 ευρώ το κιλό Διακόσια ευρώ το κιλό, για ένα προϊόν που παράγεται εδώ, στη Θεσσαλία. Χρειάζεται μόνο οργάνωση, εκπαίδευση μελισσοκόμων και μια συντονισμένη συμφωνία μεταξύ παραγωγών και κρατικών δομών.
Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η περίπτωση του μελιού πεύκου. Παράγεται χάρη σε ένα ενδημικό έντομο του Αιγαίου, τη Marchalina Hellenica, και δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Αυτό δεν είναι τουριστικό σλόγκαν — είναι εμπορικό πλεονέκτημα πρώτης τάξης. Το μέλι Manuka της Νέας Ζηλανδίας έχει κατακτήσει την παγκόσμια αγορά ακριβώς με αυτή τη λογική: μοναδικότητα, επιστημονική τεκμηρίωση, branding. Εμείς έχουμε το προϊόν. Μας λείπει η υπόλοιπη εξίσωση.
Και δεν σταματά εκεί. Γύρη, βασιλικός πολτός, πρόπολη, δηλητήριο μέλισσας — προϊόντα με υψηλή ζήτηση στη φαρμακευτική και καλλυντική βιομηχανία. Υδρόμελι, μουντοβίνα, ξύδι μελιού — μια ολόκληρη αλυσίδα μεταποίησης που μόλις αρχίζει να αναπτύσσεται στην Ελλάδα, ενώ στις ευρωπαϊκές αγορές υπάρχει ήδη ζήτηση. Ακόμα και ο μελισσοκομικός τουρισμός — που στην Τουρκία ανθεί — εδώ παραμένει σχεδόν ανύπαρκτος.
Η Περιφέρεια Θεσσαλίας κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση μέσω του ΠΕΠ Θεσσαλίας, επιδοτώντας έρευνα και επιχειρηματικότητα στον κλάδο. Είναι ένα βήμα. Αλλά το ζητούμενο είναι στρατηγική, όχι επιδοτήσεις. Το θεσσαλικό μέλι δεν χρειάζεται επιβίωση — χρειάζεται διεκδίκηση.
