Στα Τρίκαλα φαίνεται πως ισχύει ένας άγραφος κανόνας για τα δημόσια έργα. Πρώτα φτιάχνουμε τον δρόμο, τον στρώνουμε, τον παραδίδουμε και ύστερα θυμόμαστε ότι από κάτω πρέπει να περάσει κάποιο δίκτυο.
Η εικόνα σε μία από τις εισόδους του Βαρουσίου είναι απλώς ακόμη ένα επεισόδιο της ίδιας σειράς.
Οι κυβόλιθοι που τοποθετήθηκαν πριν από λίγο καιρό αφαιρέθηκαν, στοιβάχτηκαν στην άκρη και ο δρόμος ξανασκάφτηκε για νέες εργασίες.
Το πρόβλημα δεν είναι η συγκεκριμένη παρέμβαση. Τα έργα δικτύων είναι αναγκαία. Το πρόβλημα είναι ότι στην πόλη οι υπηρεσίες, οι οργανισμοί και οι εργολάβοι δείχνουν πολλές φορές να συναντιούνται πάνω στον δρόμο, αφού πρώτα ο ένας έχει ξηλώσει τη δουλειά του άλλου.
Και μετά αρχίζει το γνωστό έργο. Χώματα, λακκούβες, μπαλώματα και αποκαταστάσεις που σπάνια επαναφέρουν τον δρόμο στην προηγούμενη κατάσταση.
Ο πολίτης πληρώνει την κατασκευή, πληρώνει το ξήλωμα και στο τέλος μένει με το μπάλωμα.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη τεχνογνωσία για να καταλάβει κανείς ότι τα υπόγεια δίκτυα πρέπει να ελέγχονται και οι παρεμβάσεις να προγραμματίζονται πριν από την τελική ανάπλαση ενός δρόμου.
Χρειάζεται όμως κάτι που στα Τρίκαλα αποδεικνύεται διαχρονικά δυσκολότερο από το σκάψιμο. Συνεννόηση.
Μέχρι να βρεθεί, η πόλη θα συνεχίσει να λειτουργεί σαν εργοτάξιο χωρίς γενικό σχέδιο.
Στρώνουμε σήμερα, σκάβουμε αύριο και ξαναπληρώνουμε μεθαύριο.
