Στην κεντρική πλατεία, παιδιά έπαιζαν γύρω από τα σιντριβάνια, οικογένειες περπατούσαν, ποδήλατα περνούσαν, ενώ στα παγκάκια κάθονταν παρέες κάθε ηλικίας.
Η εικόνα θύμιζε κανονική πόλη σε γιορτινή ανάσα, με κόσμο να κυκλοφορεί και την αγορά να κινείται.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη γνώριμη κυριακάτικη ζωντάνια, υπάρχει ένα σκηνικό που πλέον θεωρείται… δεδομένο.
Το εργοτάξιο στην κεντρική πλατεία.
Οι περιφράξεις, οι κορδέλες και οι πινακίδες έχουν γίνει μέρος της καθημερινής εικόνας. Οι πεζοί περνούν δίπλα τους σχεδόν μηχανικά, τα παιδιά παίζουν λίγα μέτρα πιο πέρα και οι επισκέπτες κοιτούν με απορία ένα έργο που μοιάζει να έχει ενσωματωθεί πλήρως στο τοπίο.
Για πολλούς, η εικόνα αυτή έχει πάψει να προκαλεί εντύπωση. Έχει γίνει συνώνυμη της πόλης.
Οι πλατείες που «φτιάχνονται», ξαναφτιάχνονται και μένουν για μήνες – ή χρόνια – σε καθεστώς εργοταξίου αποτελούν πλέον κομμάτι της καθημερινότητας.
Οι διαβεβαιώσεις για ασφαλείς χώρους υπάρχουν, όμως η πραγματικότητα των ατελείωτων παρεμβάσεων και των παρατεταμένων εργασιών είναι αυτή που βλέπει ο πολίτης.
Παρά τα έργα, η πόλη κινείται.
Η Κυριακή έφερε κόσμο, χαμόγελα και παιδικές φωνές. Η Ασκληπιού πρόσφερε καφέ και βόλτα, η πλατεία ζωή.
Μόνο που στο φόντο, το εργοτάξιο παραμένει σταθερό. Σχεδόν μόνιμο. Και πλέον τόσο γνώριμο, που δύσκολα ξεχωρίζει από την υπόλοιπη εικόνα της πόλης.
